Een derde seizoen feministische cafés: met vallen en opstaan
Diny Van Beylen & Sara S'Jegers (FC Poppesnor)

 

Onderstaande tekst schreven we na het eerste feministisch café van ons derde seizoen (12 september 2006). We publiceren hem de dag voor de lokale verkiezingen, met bang hart, maar met de overtuiging dat een ander Antwerpen mogelijk is.

… feminism entails not only organizing for change but also changing oneself.
(Cressida J. Heyes 2003: 1094)

12 september ging een derde seizoen van feministische cafés van start. een nieuw seizoen, een nieuw begin. nog steeds blijven we met fc poppesnor zoeken naar hoe de cafés vorm en inhoud te geven, hoe een ruimte te scheppen waar kritische (zelf)analyse mogelijk wordt op een manier die uitdagend en inspirerend is.

zoals gewoonlijk startten we het seizoen vol nieuwe moed en nieuwe energie. 12 september hadden we onze vraagjes klaar, we hoopten dat onze richtlijnen voor hoe te spreken in groep(jes) een begin konden zijn voor een constructieve(re) uitwisseling, de mensen waren er… en toch liep het mis. onze eerste onderlinge ‘na’gesprekjes wezen resoluut in die richting. zonder onmiddellijk de vinger op de wonde te kunnen leggen, hielden we een naar gevoel over aan het café. een gevoel dat nog versterkt zou worden dezelfde nacht en de volgende dag. waar ging het fout?

degenen die fc poppesnor en de mensen achter fc poppesnor volgen weten dat antiracisme en het aan de kaak stellen van 'witte privileges' als een rode draad door al ons werk loopt. keer op keer blijven we hameren op het belang van deze thema’s in onze visie, teksten, inleidingen, workshops etc. en net dáárom was dit café voor ons zo pijnlijk: ten eerste door het aanwezige (subtiele en minder subtiele) racisme dat als een venijnige slang door de gesprekken sloop, maar ten tweede - en vooral! – onze eigen onkunde om hier op te reageren. wij, die nota bene bezig zijn workshops voor te bereiden rond antiracisme en verantwoordelijkheid nemen als 'witten' voor racisme waar we mee geconfronteerd worden en voor onze eigen etnocentrische posities! 12 september hadden we moeten ingrijpen, en hebben we het niet gedaan. wij, die binnen de vrouwenbeweging steeds maar uitroepen dat witte mensen een probleem hebben, dat ze hun eigen racisme niet erkennen, dat ze diversiteit niet erkennen, dat ze hun machtsposities niet in vraag willen stellen, precies wij zijn er in geslaagd om dat ook niet te doen.

we zouden willen zeggen dat het niet meer zal gebeuren, dat het een ongelukje was… maar eigenlijk zijn we daar zelf niet zo zeker van. het individueel en collectief verantwoordelijkheid opnemen voor racisme en de eigen witte dominantie gaat blijkbaar gepaard met een aantal keer ferm tegen de lamp lopen. we zien dat als het begin van een zoekproces dat gepaard gaat met de nodige groeipijnen, met vallen en opstaan en weer doorgaan. want volgende dinsdag staan we er weer – al dan niet met klamme handen – zoveel is zeker!

fc poppesnor nodigt iedereen – al haar medestrijd/st/ers, fans & cafégangers – uit om deel te nemen aan dit zoekproces: hoe een veilige antiracistische plek creëren? hoe doen we aan zelfkritiek en wijzen we elkaar op elkaars verantwoordelijkheid en racisme? hoe omgaan met eigen onzekerheden en spreekangst?

zie fc poppesnor als een ‘living body’, een lichaam dat niet enkel input nodig heeft om te kunnen blijven leven, maar ook ondersteuning en energie en constructieve feedback om vérder te gaan, verder dan de reeds bewandelde paden. zonder jullie is fc poppesnor immers niet meer dan een leeggelopen opblaaspop! (en lucht is zo belangrijk om te ademen en niet te stikken…)

FC Poppesnor, Antwerpen, 7 oktober 2006

terug naar overzicht

Het feministisch café wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van Dienst Emancipatiezaken Antwerpen en Mama Cash!
home contact & mailinglijst français & English