Verslag van een weekend in La Eskalera Karakola (Madrid):
"11D: een dag van feministische zichtbaarheid en verzet"

11 december trokken 2000 feministen (en hun vriend/inn/en) de straat op in Madrid. Inzet: een feministische verstoring van het dagdagelijkse leven en verzet tegen de dreigende ontruiming van La Eskalera Karakola, het feministische kraakpand of sociaal centrum in Madrid.

Sinds 1997 bezet een groep feministen een leegstaand en vervallen gebouw, een oude bakkerij, in Lavapiès in Madrid. Deze buurt, die altijd de woonplaats geweest is van armen, immigranten en sociale bewegingen en die momenteel onderhevig is aan een 'opknapbeurt' (met de bedoeling er een hippe en dure plek van te maken), kampt met uitsluiting op vele domeinen en een schrijnend tekort aan publieke ruimtes. Zo is La Eskalera Karakola één van de enige kraakpanden van de velen die vandaag nog overblijven in Madrid. Jarenlang vervulde de Karakola een belangrijke functie als collectieve ruimte, als uitvalsbasis voor allerlei feministische ontmoetingen, projecten en acties, zowel in de buurt als in lokale en transnationale netwerken. Zo waren o.a. projecten die te maken hadden met de commercialisering van de holebibeweging, de bestaansonzekerheid van vrouwen en de problematische verwevenheid van geweld tegen vrouwen en veiligheid, gehuisvest in de Karakola.

Ondanks dit alles en ondanks de vele renovatiewerken die de vrouwen aan het vervallen gebouw aanbrachten, spande de eigenaar van het pand een proces aan tegen de Karakola, waarmee meteen een eind aan het huidige project gemaakt zou worden. In antwoord op het proces, waar de Karakola slechts aan zou kunnen deelnemen als ze 25.000 euro ophoesten, hetgeen ze niet kunnen noch willen doen, lanceerde de Karakola een oproep 'Voor een nieuwe feministische kracht. Voor een nieuwe huisvesting van de Karakola' die feministen uitnodigden om samen met hen op straat te komen. Niet enkel om de manier waarop het stadsbestuur omgaat met feministische en sociale bewegingen en deze nakende ontruiming - die vaak gepaard gaat met een gevoel van machteloosheid en verdriet - aan te klagen, maar ook, en vooral, om onze veelheid aan feministische krachten en verlangens zichtbaar te maken, om de vele netwerken die we weven en de feminismen die we elke dag opnieuw uitvinden, te vieren en te voeden.

FC Poppesnor en NextGENDERation Brussel gingen op deze uitnodiging in, en werden hierbij financieel gesteund door Mama Cash. We waren in Madrid zowel om steun te betuigen aan de Karakola, maar ook samen aan onze feministische verlangens vorm en slagkracht te geven.

En de betoging was een feest. Er was veel meer volk dan de vrouwen hadden durven hopen toen ze de oproep voor het eerst lanceerden. De Karakola had groepen gevraagd om hun eigen slogans mee te brengen, en had er zelf een heel aantal in voorraad: tegen de speculatie die onze grootsteden onbewoonbaar maakt, voor een radikaal en autonooom feminisme, papieren en legalisatie voor iedereen, tegen heteronormativiteit. De manier waarop de verscheidenheid van groepen en politieke eisen op een creatieve manier samengebracht werd, was indrukwekkend.

Binnen in het traject van de betoging werd een zelfgeknutselde heilige met een processie binnengebracht: Sant'Antagonia. En zij werd uitgebreid bezongen: Sant'Antagonia, verlos ons van de bestaansonzekerheid, verlos ons van het patriarchaat, verlos ons van de speculatie... Processies zijn een wijdverspreid fenomeen in Spanje, en om de haverklap vroegen voorbijgangers (die erg talrijk waren, in de drukke kerstshopping periode...) over welke heilige het precies ging. "De heilige van de krakers en de feministen." "Aha..." luidde het antwoord in een mengeling van vage herkenning en lichte verwarring. De feestelijke optocht eindigde aan het stadshuis, waar een grote spandoek ('Voor een nieuwe feministische kracht. Voor een nieuwe huisvesting van de Karakola' ) aan het kersttafereel vastgemaakt werd.

In de dagen na de betoging nam het stadsbestuur contact op met de vrouwen van de Karakola. Terwijl ze geen kans maken om het proces het winnen - gegeven dat de 'heilige koe' van het eigendom in onze samenleving meer doorweegt dan de waarde van verantwoord en creatief gebruik van een ruimte - stelde het stadsbestuur voor om de Karakola een andere ruimte in Lavapiès aan te bieden. De onderhandelingen zijn tot op de dag van vandaag lopende. En ondertussen smeden de vrouwen van de Karakola plannen om de onvermijdelijke ontruiming van het pand zelf te ensceneren.
In bijna 8 jaar tijd heeft de Karakola een eigenzinnige politiek weten te ontwikkelen. Binnen de Madrileense kraakscene is de Karakola één van de weinige kraakpanden die nog bestaan, en vooral het meest actieve. Hun transversale en vreugdevolle politiek staat haaks op, en komt regelmatig in conflict met, het meer sombere en gesloten karakter van de kraakbeweging. Die lijkt soms vastgeroest in een bepaalde stijl en esthetiek die van verzet een rituele zaak maken, en die vaak de kansen voor een radicale her-uitvinding van ons dagelijks leven en onze wereld laten liggen.

Het radicale en autonome karakter van het feminisme van Karakola conflicteert dan weer met de 'gender mainstreaming' van een deel van de vrouwenbeweging en de mainstream politiek. "Ze noemen het gelijkheid maar het is bestaansonzekerheid, ze noemen het pariteit maar het is middelmatigheid." was een van de slogans die het ongenoegen met een 'gender beleid' uitdrukte. Een beleid dat doorgaans legislatief is en zonder de nodige sociale en financiële middelen en vervolgens in mooie taal en concepten verdoezelt dat het de fundamenten van ongelijkheid niet verandert.

Het zogenaamd 'gender perspectief' waar tegenwoordig op gehammerd wordt, zo stellen de vrouwen van de Karakola, verdoezelt vooral een gebrek aan perspectief (zie het manifest voor de betoging, op de karakola's website). Wat blijft is feminisme als een verlangen dat veel verder en dieper gaat, veel uitbundiger en gevaarlijker is.
Een feministisch lichaam in beweging blijft in beweging tenzij het beïnvloed wordt door een brute kracht die het verandert of domesticeert... En toch blijft zij bewegen...

FC Poppesnor & NextGenderation Brussel

Links
La Eskalera Karakola
NextGENDERation Brussel
Indymedia Madrid

Onze reis werd ondersteund door Mama Cash

 

terug naar projecten

Het feministisch café wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van Dienst Emancipatiezaken Antwerpen en Mama Cash!
home contact & mailinglijst français & English