Hieronder een snelle vertaling van de oproep van het Feministisch Sociaal Centrum / kraakpand in Madrid La Eskalera Karakola. De Engelse tekst vind je op hun website of elders op deze website.

Beste Vrienden,

Zoals velen van jullie weten begon La Eskalera Karakola twee jaar geleden met een project om het gebouw dat het nu bezet te rehabiliteren om het tot een Feministisch Sociaal Centrum om te vormen. De aanklacht die tegen ons loopt vanuit de eigenaar laten ons op dit moment weinig bewegingsruimte en zal heel binnenkort een abrupt einde maken aan dit project. Het proces vindt plaats op 14 december en om er aan deel te nemen zouden we 25.000 euro moeten betalen.

Logisch genoeg hebben we dat geld niet en ondermeer om die reden zullen we geen gerechtigheid krijgen. Ongetwijfeld zouden we zowiezo verliezen. Ondanks de inspanningen die we deden om een onderhandelingsproces te beginnen dat een mogelijke oplossing voor het conflict had kunnen bieden, is de stadsadministratie geen concrete verbintenissen aangegaan, hoewel het wel allerlei zinloze gestes heeft gedaan. We blijven aan de kar trekken.

We mikken op een overbrenging naar een ander gebouw zodat dit initiatief kan voortgezet worden. Maar we willen ook het idee van Embajadores 40, het huidige gebouw, niet opgeven. We willen geen afstand doen van wat we geloven dat juist is. Zoals we altijd zeggen: het doorduwen van levensbelangrijke projecten is een kwestie van politieke wil. De uitzetting van de Eskalera Karakola is in elk geval een grote paradox.

Want in de stadsadministratie spreekt men veel over “grote stappen voorwaarts” voor vrouwen: ze praten over pariteit, verzoening, gelijkheid, emancipatie. Ze zeggen dat we gewoon “één stap voorwaarts” moeten zetten, want, zegt men, we hebben al een lange weg afgelegd van de spelonken tot en met hier. Ok, zeggen ze, nog één stap en dat is genoeg.

Maar dit pad gaat langs het victimiseren, domesticeren en het onmachtig maken van vrouwen. Vrouwen, ja, maar als slachtoffers, als objecten van bijstand. Als subjecten, collectieve feministische subjecten, dat niet. Wanneer we autonoom zijn: nee, wanneer we een sprong maken tot in de publieke sfeer en eisen stellen: nee, als gesprekspartners: al helemaal niet. Wanneer we levende bewegingen uitspreken en construeren, dan antwoorden de publieke machten met: onzichtbaar maken, instrumentalisatie, vastzetten, afsnijden van subsidies, uitzetting. Wanneer we zeggen: dominantie verdwijnt niet, het verandert en neemt nieuwe vormen aan: de toenemende onzekerheid van bestaan, verzoening maar enkel door vrouwen, legaal racisme, spectaculair gemaakt geweld, de crisis van zorg, seksuele normalisatie in consumptie, dagelijkse globale oorlogen: dan antwoordt men aan dat alles met NEE.

Maar feminisme is niet slechts een institutioneel instrument. En het pad waar we op reizen eindigt niet, het transformeert op verschuivende grond en niet noodzakelijk in de goede zin.

Op 11 december willen we een breuk brengen in deze contradicties. We willen alle netwerken die we elke dag weven zichtbaar maken, feminisme creëren vanuit onze kracht en potentie. We willen uitdrukken: het exces dat we zijn tegenover macht. Het exces dat een levende beweging in stand houdt, dat niet toelaat vertrappeld te worden, dat onherleidbaar is en zowel van binnenin als van buitenaf functioneert en in de marges van instituten, in autonome ruimtes. We willen onze capaciteit heroveren en vieren om actieve beslissingen te nemen als politieke subjecten, subjecten van een levend feminisme, geen bijgezet feminisme.

Op 11 december willen we op straat gaan, zien of we in staat zijn dat oude verlangen te articuleren dat vele 8 maart/vrouwendagen heeft tot stand gebracht, omdat we hier zijn en veel te zeggen hebben. We willen de publieke ruimte van Madrid bezetten. Met alle vrouwengroepen (en hun vriend/in/nen). Een scenario creëren vanuit onze eigen pluraliteit en vanuit onze verschillen. We zouden graag hebben dat elke groep haar eigen slogan meebracht, haar eigen eisen en voorstellen. Want de uitzetting van de Karakola is meer dan alleen de Karakola: het is de contradictie waar we ons in bevinden elke dag in al onze politieke activiteiten.

Mag de 11de december een teken van feministische zichtbaarheid zijn, een politieke tool om in het dagelijks leven van deze stad los te barsten. En een poging als deze betekent niets zonder ieder van jullie. We willen jullie uitnodigen, in veelvoud, om deze dag samen te contrueren: zij onder jullie die hier zijn en zij onder jullie die van elders komen. Dat je mag komen naar Madrid om de straat op te eisen, om een gooi te doen naar een feminisme dat we reeds elke dag opnieuw uitvinden.

Veel dank aan jullie allen om erbij te zijn.

Voor de groepen en individuen die van buiten Madrid komen: om je verblijf gemakkelijker te maken, schrijf ons op karakola@sindominio.netkarakola@sindominio.net
Er zal een centrum zijn om te slapen (neem een slaapzak mee) en/of huizen waar sommigen in kunnen verblijven. Zelfs wanneer je geen hulp nodig hebt om een verblijplaats te vinden: laat ons a.u.b. weten dat je komt.

Een feministisch lichaam in beweging blijft in beweging tenzij het beïnvloed wordt door een brute kracht die het verandert of domesticeert…

SEPPUR SI MUOVE!

terug naar projecten

Het feministisch café wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van Dienst Emancipatiezaken Antwerpen en Mama Cash!
home contact & mailinglijst français & English