dinsdag 13 mei 2008: Het verhaal van de Dulle Griet met diabetes
en de truc met de teletijdmachine

't Werkhuys, Zegelstraat 13, 2140 Borgerhout - 20u

In dit café tracht Griet Roets haar ‘chronisch ziek zijn’ (juveniele diabetes type I) op een alternatieve manier te interpreteren. Ze belicht thema’s zoals lichaam en geest, medische wetenschap en vrouwelijke subjectiviteit, die vaak als binaire tegenpolen gezien worden.

Haar verhaal biedt een insiders’ perspectief op hoe iemand zijn/haar lichaam kan leven als beperking én mogelijkheid. Het benadrukt de productieve synergie tussen lichaam en geest en kan dienst doen als een collectief narratief medicijn, omdat het de magie van onze verbeeldingskracht kan aanscherpen. Verder daagt het vrouwen uit om hun intuïtie als een kompas te gebruiken bij de confrontatie met ons lichaam.

We verwelkomen ook enkele leden van Persephone, vereniging van vrouwen met een handicap of een invaliderende chronische ziekte, die de vereniging zullen voorstellen en zullen inpikken op Griet's verhaal.

Griet Roets is licentiate in de Orthopedagogiek. Ze is lid van het Centrum voor Disability Studies en Inclusieve Opvoeding (UGent), kernlid van het Centrum voor Gender Studies (UGent), lid van de Raad van Bestuur en actief coach bij Onze Nieuwe Toekomst vzw. Ze werkte als wetenschappelijk onderzoekster op diverse projecten waarbij een sociale interpretatie van gender en disability centraal stonden, en heeft een doctoraat met als titel Activisme & Academia: een postmodern feministisch perspectief in disability studies (2008) vanuit de invalshoeken ervaringsdeskundigheid, diversiteit, inclusie en empowerment. Ze werkt momenteel als Dr. Assistent op de Vakgroep Sociale Agogiek, UGent.

Download hier het doctoraat van Griet Roets: Connecting Activism with Academia. A Postmodernist Feminist Perspective in Disability Studies (© 2008). (6,3 MB, PDF)  

We lichten hier alvast een tipje van de sluier op:

Sinds mijn zevende confronteert de medische wereld mij met ‘juveniele diabetes type I’, een diagnose die boven mijn hoofd hing als een onafwendbaar, dreigend, chronisch, op lange termijn onbeheersbaar levensgevaar. Diabetologen (ironisch te omschrijven als veeartsen voor diabetici, die als wetenschappers van de universitaire schoolbanken rollen zonder Fingerspitzengefühl over wat léven met diabetes kan betekenen) speelden lange tijd een hoofdrol in mijn leven. Ze leren naar mijn gevoel vooral hun patiënten te veroordelen voor therapieontrouw, en hen te confronteren met harde feiten en duistere toekomstvoorspellingen als ze van het rechte pad afwijken en er niet in slagen te doen wat ze ‘moeten doen’.

Kent u Suske & Wiske, Professor Barabas, zijn legendarische teletijdmachine en mijn favoriete album De Dulle Griet?

Ik had in mijn kinderjaren best wel iets gemeen met een professor. Mijn bloedsuikerwaarde meten met een proefbuis, de geijkte behandeling – twee druppeltjes water + twee druppeltjes “verse pipi” + een bruistablet = een kleurvariant tussen blauw (laag bloedsuikergehalte: ‘alle hens aan dek’: je moet dextro energy binnenwurmen!) en oranje (hoog bloedsuikergehalte: ‘alle hens aan dek’: heb je stiekem gesnoept?!),... Het prikkelde altijd mijn fantasie. Ik experimenteerde volop met mijn diabetes en de resultaten, deed gewichtig en schepte op tegen andere kinderen. Sommige kinderen (mijn béste vrienden) gingen zelfs mee op strooptocht, investeerden met overgave in mijn georganiseerd verzet tegen de controle van goedbedoelende volwassenen en snoepten stiekem met me mee. Maar al bij al slaagde mijn moeder er meestal goed in om mij niet tegen de lamp te laten lopen.

Toen ik veertien was en in de katholieke meisjesschool in het gareel moest lopen (met een blauw uniform met witte katoenen kousen erop en eraan) en op drie maand tijd vijftien kilo dikker was geworden door een nieuwe diabetoloog die dacht dat hij het licht had gezien, trok ik zelf mijn conclusies. Ik zag thuis vijf knappe slanke zusjes floreren, die in mijn beleving vijf keer zoveel aten als ik met mijn blaadje sla en blokjes witte vis, en ik werd op school genadeloos uitgelachen met mijn dikke billen in de turnles. Weet u, als Dulle Griet door Barabas via de teletransfor tot leven wordt gewekt, ontsnapt ze en bindt ze als een vernielzuchtige dolle mina de oorlog aan. Ik transformeerde mezelf in de turbulente periode van mijn puberteit in een Dulle Griet: een losgeslagen, kwade furie in oorlog met de dokters omdat ze zich zo dikwijls onder de voet gelopen voelde. Viva La Revolution, inderdaad.

In alle eerlijkheid: eigen oplossingen en behandelingen vinden, kan op verschillende manieren geïnterpreteerd worden en had op veel momenten desastreuze gevolgen voor mijn lichaam. Maar mijn drang om uit te breken bevrijdde mijn geest. Ik had die zelfgecreëerde ademruimte nodig om te ontsnappen aan de behandeling die me altijd door dokters was opgelegd en toch nooit het gewenste effect. Ze velden hun oordeel tijdens de luttele vijf minuten waarin ze met hun veilige, afstandelijke, cleane witte doktersjas misschien even oogcontact maakten. Toen ik als een nummer in de rij hun kabinet passeerde, las ik in hun ogen dat ze me veroordeelden vanwege mijn therapieontrouw als patiënt. Ik zag niet in dat ik op die manier eenzaam op een eiland kroop en mijn lichaam op dat moment mijn geest koloniseerde. Ik was altijd moe, en verstopte mijn lichaam onder veel te wijde kleren (helemaal zwart, dat slankt af) omdat ik zo beschaamd was over mezelf. In een extreme poging om mezelf toonbaar te maken en de aandacht van mijn lichaam af te leiden, kwam ik zelfs op het lumineuze idee om mijn haar barbieblond te kleuren…Toen was het hek helemaal van de dam)

Ik zag pas jaren later in dat mijn verzet symbool kon staan voor de dwaasheid van diabetici die zich verkeerd begrepen voelen. Ik dacht dat mijn eigenzinnige experimenten en mijn acute allergie aan de expertise van diabetologen en andere dokters hun oorsprong vonden in de cultuurclash van hun autistiforme behandelingen en mijn aangeboren chaos, anarchisme en levenslust. In dat licht verzacht mijn coole doc Jan (een zeldzaam soort diabetoloog, een beetje zoals albinokonijnen) onnoemelijk veel van mijn vroegere ellende. Met zijn mix van humor en ernst neemt hij mij met engelengeduld als persoon au sérieux, respecteert hij mijn chaos en probeert hij de kronkels te volgen die ik maak om te ontsnappen aan het besef dat ik diabetes heb. Mijn diabetes zie ik nu als een vreemdsoortige synergie tussen mijn lichaam en geest, een onderhandelingsproces tussen wat ik kan en wil doen. Ik denk dat ik de magie heb ontdekt van de combinatie van ijzeren discipline en het verbeelden van mijn eigen lichaam. En het werkt, soms wel en soms niet, als mijn eigen truc met de teletijdmachine…


locatie: 't Werkhuys, Zegelstraat 13, 2140 Borgerhout. inkom: 3 euro
klik hier voor een printklare wegbeschrijving (PDF - 179kB).

terug naar kalender

Het feministisch café wordt mogelijk gemaakt dankzij de steun van Mama Cash!

home contact & mailinglijst français & English