Platformtekst
Op 20, 21 en 22 februari zijn George W.
Bush en zijn gevolg op ‘bezoek’ in België.
Vrouwen-, feministische, holebi- en queerorganisaties sluiten
zich aan bij de reeds aangekondigde protestmanifestaties.
We delen de bekommernissen rond het Amerikaanse beleid die
de milieubeweging, de mensenrechtenbeweging en vredes- en
ontwikkelingsbewegingen in het kader van dit bezoek in een
platformtekst
meedeelden. Maar als vrouwen-, feministische, holebi- en queerbewegingen
willen we extra in de verf zetten dat we de door de Bush-regering
gevoerde politiek over de hele lijn als een ernstige bedreiging
zien voor de rechten van vrouwen en holebi’s wereldwijd,
met name wanneer deze arm, zwart of moslim zijn. Via ons protest
willen we Bush en zijn gevolg - en de delegatie die hen ontvangt
- duidelijk maken dat noch zij, noch hun ideeën hier
welkom zijn.
Geen stap terug inzake abortus
In 1994 verklaarde George W. Bush in de Dallas Morning News,
"I will do everything in my power to restrict abortion.
(Ik zal alles doen dat in mijn macht ligt om abortus te beperken.)”
Intussen hangt het recht op een veilige, legale abortus en
op zelfbeschikking van vrouwen over hun lichaam in de VS aan
een fijn draadje. Niet alleen krijgt Bush tijdens zijn tweede
ambtstermijn wellicht de kans om een rechter aan het Hooggerechtshof
te benoemen die voor een meerderheid tegen het recht op legale
abortus kan zorgen: ‘lagere’ federale gerechtshoven
staan al langer onder invloed van rechts-conservatieve anti-abortus
politici en worden onder Bush systematisch bemand met conservatieve
anti-abortus en homofobe rechters. Daarnaast stelde Bush de
‘global gag rule’ weer in die het aan staatsgesubsidieerde
voorlichtingsorganisaties onmogelijk maakt om in het buitenland
(informatie over) abortus te verstrekken. Ook plaatste hij
ultra-conservatieve raadsleden in belangrijke commissies die
zich bezighouden met reproductieve rechten. Sommige van hen
zijn zelfs faliekant tegen anticonceptiemiddelen.
Wereldwijd kiezen naar schatting 1/4de van de zwangere vrouwen
voor een abortus (jaarlijks circa 46 miljoen). Ongeveer elke
6 minuten overlijdt een vrouw aan een onveilige, illegale,
slecht uitgevoerde abortus, wat neerkomt op ongeveer 80.000
overlijdens per jaar. In landen waar er strengere abortuswetten
gelden zijn het vooral de armere vrouwen die het vaakst slachtoffer
worden van de dodelijke gevolgen van een onveilige abortus.
Door het legaal maken (of houden) van abortus, en door daarnaast
ook aandacht te besteden aan voorlichting op school, gemakkelijke
toegang tot alle methoden van geboorteregeling en verstrekking
van anticonceptie in noodgevallen, kunnen duizenden vrouwenlevens
gered worden. De door Bush gepropageerde methoden ten opzichte
van reproductieve gezondheid (‘onthouding’ als
enige vorm van voorlichting, moeilijk toegankelijk maken van
(informatie over) anticonceptie) gaan daar echter regelrecht
tegen in en zijn niet alleen schadelijk voor de gezondheid
van vrouwen wereldwijd, maar ook levensbedreigend.
Gerechtigheid voor oorlogsmisdaden en respect voor
internationaal erkende verdragen
De houding van de VS heeft ook op het vlak van internationale
rechtspraak een cruciale impact op de levens van vrouwen.
Met de wantoestanden van de voorbije maanden in Darfur (Soedan)
nog vers in het geheugen, smaakt de weigering van de VS om
het Internationaal Strafhof te erkennen, extra bitter. Hoewel
de plegers van oorlogmisdaden - waaronder systematische verkrachting
van vrouwen en meisjes - die recent in Darfur werden begaan
daar zouden kunnen berecht worden, zal de VS waarschijnlijk
haar veto stellen, zodat duizenden vrouwen en mannen geen
gerechtigheid zullen kennen.
Ook is het op zijn zachtst gezegd ironisch dat Bush er voor
zorgde dat een foetus wettelijk als een persoon met rechten
aanzien moet worden, terwijl de VS toch (naast Somalië)
het enige land ter wereld is dat het VN Kinderrechtenverdrag
niet bekrachtigd heeft. Gevoelige punten zijn de bepalingen
rond de berechting van minderjarigen (in de VS kunnen minderjarigen
de doodstraf krijgen) en seksuele voorlichting van jongeren.
Ook het VN Verdrag voor de Uitbanning van Discriminatie tegen
Vrouwen werd door de VS (evenmin als door Soedan en Iran)
nog steeds niet goedgekeurd.
Geen discriminatie van holebi’s
Ook holebi’s blijven onder de Bush-regering niet gespaard.
Niet alleen willen Bush en zijn achterban ten allen koste
het homohuwelijk tegenhouden: de regering Bush probeerde expliciet
in de grondwet te schrijven dat het huwelijk enkel voor heteroseksuele
koppels weggelegd is en is daarnaast ondermeer gekant tegen
adoptie door holebi’s. Deze sterke anti-holebi houdingen
dragen allerminst bij tot een positief klimaat tegenover holebi’s,
die zowel in het westen als elders sowieso al kwetsbaar zijn
voor homofoob geweld en discriminatie.
Tegen een verdeel- en heersstrategie: (moslim)vrouwen
verheffen samen hun stem Eén van Bush’s
argumenten om in zijn zelfverklaarde ‘War on Terror’
Afghanistan en Irak aan te vallen, was het bevrijden van het
volk - maar vooral de vrouwen - van een fundamentalistische
dictatuur. In geen van beide landen is de toestand voor vrouwen
verbeterd: lokale vrouwenorganisaties zoals RAWA (Revolutionary
Association of the Women of Afghanistan) en het Iraqi Women’s
League voelen zich allerminst bevrijd door de VS-inval. RAWA
spreekt van het vervangen van het ene fundamentalistische
regime door een ander. Het Iraqi Women’s League noemt
de zogenaamde Amerikaanse ‘bevrijding’ van Irak
een imperialistische bezetting en vraagt het vertrek van de
VS-troepen.
In de hele wereld is de ‘War on Terror’ intussen
bijna synoniem geworden met de ‘War on Islam’,
met discriminatie en stigmatisering van moslims als tastbaar
gevolg niet alleen voor moslims in de VS, maar ook voor moslims
in Europa. Ook hier spelen vrouwen(rechten) weer een belangrijke
rol: omwille van het dragen van een hoofddoek wordt aan moslimvrouwen
op verschillende plaatsen in Europa massaal het recht op onderwijs,
werk, religie en privacy ontzegd. Of ze worden bedreigd, zoals
onlangs Naïma Amzi, werkneemster bij het bedrijf Remmery
overkwam. Ook in de vrouwenbeweging drijft het idee van een
‘botsing van culturen’ soms een wig tussen niet-moslimvrouwen
en moslimvrouwen, of staat het solidariteit in de weg. Wij
wensen niet mee te gaan in deze ‘verdeel en heers’
strategie. Moslimvrouwen zijn geen ‘slachtoffers’,
geen ‘vreemdelingen’ en ook geen ‘terroristen’.
(Moslim)vrouwen willen op voet van gelijkheid samen hun stem
verheffen tegen onderdrukkende regimes zoals dat van de VS
en tegelijk het bezoek van Bush aangrijpen om onze bezorgdheid
te benadrukken over een dergelijk oprukkend rechts-conservatief
klimaat dat zich ook dichter bij huis laat voelen. Dat klimaat
is (ondermeer) bedreigend voor het (althans in België)
verworven recht op abortus (denk maar aan de voorzitster van
de commissie Rechten van de Vrouw in het Europees Parlement:
een conservatieve, anti-abortus militante), maar dat klimaat
heeft ook een specifieke invloed op de levens van asielzoekers
(v/m), moslims (v/m) en (kans)armen (v/m). Het is een harde
rechts-liberale, op Amerikaanse leest geschoeide “eigen
volk eerst” politiek die in Europa van mensen op de
vlucht (v/m) ‘illegalen’ maakt en van moslims
(v/m) ‘terroristen’ en die (kans)armen (v/m) steeds
dieper de bestaansonzekerheid induwt door het gebrek aan (sociale)
zekerheid en goed betaald werk.
Ook in Europa zullen wij waakzaam blijven voor conservatieve
geluiden, die de moeizaam verworven rechten van vrouwen willen
aantasten of terugdraaien. Wij willen niet dat conservatieve
krachten in Europa of in België zich gesterkt voelen
door het bezoek van Bush.
Als vrouwen- en feministische, holebi-
en queerorganisaties willen wij het bezoek van George Bush
aangrijpen om luid onze stem te laten horen tegen seksisme,
homofobie en islamofobie, zowel in de Verenigde Staten als
in België en Europa. Via ons protest keren we ons met
de rug naar Bush en zijn politiek en zetten we ons tegelijk
op weg naar een gezamelijke toekomst waar onze vele en diverse
verlangens een plaats kunnen krijgen.
|
